تفاوت ترجمه رسمی و غیررسمی چیست؟
هر هفته چند نفر با یک فایل ترجمه‌شده می‌آیند و می‌پرسند چرا سفارت آن را نپذیرفته. جواب تقریباً همیشه یکی است: آن فایل ترجمه رسمی نبوده. تفاوت این دو در کیفیت زبان نیست، در اعتبار حقوقی است.
فهرست مطالب
ترجمه رسمی روی چه چیزی تحویل می‌شود؟
ترجمه رسمی را فقط مترجمی انجام می‌دهد که از قوه قضاییه پروانه گرفته باشد. خروجی کار روی سربرگ همان مترجم چاپ می‌شود، شماره می‌خورد، مهر و امضا می‌شود و در انتها به اصل سند یا کپی برابر اصل آن پلمب می‌شود.
همین پلمب و شماره است که ترجمه را قابل استعلام می‌کند. مرجع گیرنده می‌تواند بررسی کند چه کسی ترجمه کرده و آیا این برگه واقعاً از دفتر آن مترجم بیرون آمده یا نه.
به همین دلیل هم ترجمه رسمی را نمی‌شود ایمیل کرد و تمام. نسخه فیزیکی پلمب‌شده بخشی از خود مدرک است.
ترجمه غیررسمی کجا به کار می‌آید؟
ترجمه غیررسمی برای کارهایی است که پای مرجع رسمی وسط نیست: مکاتبه با کارفرمای خارجی، فهمیدن متن یک قرارداد پیش از امضا، ترجمه رزومه، محتوای سایت، مقاله و کتاب.
این نوع ترجمه سریع‌تر و انعطاف‌پذیرتر است. می‌شود لحن را تغییر داد، خلاصه کرد یا بخشی را جا انداخت. دقیقاً همین آزادی است که آن را برای کار اداری بی‌اعتبار می‌کند.
چرا سفارت و دانشگاه فقط ترجمه رسمی را قبول می‌کنند؟
کارمند سفارت فارسی نمی‌داند و راهی ندارد که خودش صحت ترجمه را بسنجد. بنابراین به‌جای متن، به زنجیره اعتبار پشت متن تکیه می‌کند: مترجمی که پروانه دارد، در برابر ترجمه‌اش مسئولیت قانونی می‌پذیرد و قابل شناسایی است.
مترجم رسمی هم به همین دلیل حق ندارد چیزی را کم یا زیاد کند. اگر در اصل سند غلط املایی باشد، غلط ترجمه می‌شود؛ اگر تاریخی جا افتاده باشد، مترجم آن را حدس نمی‌زند. اصلاح باید در خود سند انجام شود، نه در ترجمه.
قبل از سفارش چه چیزی را روشن کنید؟
مهم‌ترین سؤال این است که ترجمه قرار است به دست چه کسی برسد. بسیاری از پرونده‌ها با مهر مترجم رسمی بسته می‌شوند و اصلاً به تأییدات دادگستری و امور خارجه نیاز ندارند؛ بعضی دیگر بدون آن تأییدات ناقص‌اند.
- مرجع مقصد و کشور آن
- زبان موردنظر
- اینکه تأییدات دادگستری و وزارت امور خارجه لازم است یا نه
- تعداد نسخه‌ای که می‌خواهید